เมื่อวานนี้...
24ชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว สำหรับผม
วันหนึ่งวันผมมักจะนั่งอยู่บ้านใจจดจ่อกับจอสี่เหลี่ยม
ทุกครั้งที่เหล่ตามองเข็มนาฬิกา เวลามักกระโดดไปครั้งละชั่วโมงหรือสองชั่วโมง
ไม่เคยมีค่า และไม่เคยใส่ใจ..
จนไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ทุกช่องสถานีโทรทัศน์ ประกาศข่าวอันน่าใจหาย
ไม่ว่าใครก็ตาม แม้จะไม่ได้ดูโทรทัศน์คงจะทราบถึงข่าวที่ อิหร่านและเกาหลีใต้ถูกอเมริกาบุกยึดอาวุธนิวเคลีย
ท่ามกลางเสียงคัดค้านของนานาประเทศ จนเกิดเป็นเรื่องราวใหญ่โตขึ้นมา
คุณรู้สึกถึงแผ่นดินไหวอ่อนๆเมื่อเช้านี้ใช่มั้ย?
นั่นแหล่ะคือเรื่องราวจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง
ถ้าคุณเปิดรับฟังข่าวในตอนนี้ จะรู้ว่า นิวยอร์คที่ทุกคนรู้จักไม่มีอีกแล้ว
มันเปลี่ยนแปลงเปนหลุมแห่งความตายขนาดใหญ่ที่คงไม่มีสิ่งใดดำรงชีวิตอยู่ไปอีกนานแสนนาน
และทุกประเทศก็หันกระบอกปืนใส่กันอย่างหวาดระแวง
บทเพลงบรรเลงแห่งจุบจบ เริ่มขึ้นแล้วผมรู้สึกได้ แม้ผมจะคุ้นเคยกับโคลงเรื่องแบบนี้ ในหลายๆเกมที่ผมเล่นผ่านมาตลอดเกือบชั่วชีวิตของผม
อีกกี่วัน ไม่สิ อีกกี่วินาทีต่อจากนี้นะที่ผมจะสามารถหายใจเข้าออกได้อย่างนี้ต่อไป
ใครจะไปรู้...
"Until The End Of Time" โคลงเรื่องของเกมที่สนับสนุนให้ทุกคนใช้เวลาอย่างมีค่า...
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment